بسیاری از مدیران تصور می‌کنند «فروش اعتباری» یعنی «ریسک سوخت پول». آن‌ها از نسیه دادن می‌ترسند چون نگران نقدینگی خودشان هستند. اما واقعیت این است

در دنیای تولید، «بزرگ شدن» همزمان هم یک رویاست و هم یک کابوس. بسیاری از تولیدکنندگان تجهیزات پزشکی و آزمایشگاهی در یک تله استراتژیک گرفتارند:

بگذارید از یک واقعیت تلخ شروع کنیم: بیشتر تولیدکنندگان ایرانی نه به‌خاطر ضعف محصول می‌میرند، نه به‌خاطر نبود بازار؛ آن‌ها به‌خاطر خفگی نقدینگی از بازی

بسیاری از مدیران تصور می‌کنند برای ورود حرفه‌ای به تجارت بین‌المللی، باید اول سرمایه کلان داشته باشند. این تصور، یکی از پرهزینه‌ترین سوءبرداشت‌های رایج در فضای کسب‌وکار ایران است.
واقعیت این است که در تجارت بین‌الملل، برنده کسی نیست که پول بیشتری دارد؛ برنده کسی است که ساختار بهتری طراحی می‌کند.

تصور کنید محصولی منحصر‌به‌فرد در حوزه تجهیزات پزشکی یا آزمایشگاهی طراحی کرده‌اید. بازار تشنه محصول شماست، اما برای راه‌اندازی خط تولید انبوه، خرید مواد اولیه و بسته‌بندی، به میلیاردها تومان نقدینگی نیاز دارید. به بانک مراجعه می‌کنید؟ با سودهای کلان و وثیقه‌های سنگین مواجه می‌شوید. به سراغ سرمایه‌گذاران خطرپذیر (VC) می‌روید؟ آن‌ها نیمی از سهام شرکت و مدیریت شما را در ازای پول طلب می‌کنند.

تولید یک تجهیز پزشکی یا آزمایشگاهی در ایران، شباهت عجیبی به عبور از یک میدان مین دارد. شما ایده بکری دارید، نمونه اولیه را ساخته‌اید و تیم فنی‌تان شبانه‌روز تلاش کرده است. اما ناگهان با دیواری بلند به نام «هزینه‌های رگولاتوری» برخورد می‌کنید.
صورت‌حساب‌های میلیاردی برای تست‌های آزمایشگاه‌های همکار، هزینه‌های استقرار ایزو ۱۳۴۸۵، و فرآیند پیچیده و زمان‌بر سامانه IMED، همان جایی است که ۹۰٪ استارتاپ‌های نخبگانی ایران در آن دفن می‌شوند. این مرحله را «دره مرگ» می‌نامند؛ جایی که نقدینگی تمام می‌شود و ایده به محصول نمی‌رسد.